|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Sahip olduklarımdan muaf bir tarzım var. Çünkü görmüyorum önümü çarmıha geriyorum insanları. Doğal manyağım! Azıcık yapmacık olsam, azıcık kasılsam ne olur ki? Azıcık eziş büzüş davransam, ciddi ciddi... Şeffaf değil, taş gibi malzemeler bıraksam insanlara. Çekiştirseler beni. Kendime çok gülen bir kadınım ben, ve sadece kendime ağlarım, bunu da unutmasalar...
Sen hep mutlusun diyen insanlara ''hayır'' diyorum. Bu bile inandırıcı gelmiyor.
Niye?
Ben alem miyim?
Ben tuhaf mıyım? Değilim abilerim, ablalarım. Değilim!
Gecenin 00.03'ü. Az evvel fena tartaklandım bir arkadaşım tarafından. 2yüz sitesinin, malum formlarına saldırdım. Malum tepkilerle karşılaştım. Aşktan, hüzünden, yediğim kazıklardan bahsettim. ''İnsan nedir?'' başlıklı bir topicde; '' Cinsel organı, 2 gözü, dalağı, böbreği olana insan denir dedim. Fakat ''insan'' bazen organ deposu olsan da, olamayandır da dedim.
İnadını sevdiğim......... Hayat işte!
Arkadaşım yazma dedi bu kadar. Korkutma beni dedi. Fena tartaklandım gece gece. Bir bilseniz ne nağmeler döküldü ağzından... Pijamalarımın yataklık bir giysi olmasından tutun, temizlik kıyafeti, yada dışarı çıktığımda jean, kazak muamelesini de gösterdiğime en az benim kadar inanan bir arkadaşımdır kendisi. O biçim saldım! Pisliğin tekiyim. ''Git uyu'' dedi bana. ''Hayal kur'' dedi...
Gecenin elbisesini çektim üzerime. İnceydi askıları. İçim bomboş! Belirgin vücut hatlarım. Üşüdüm sanki biraz. Kırık far kutusuna bandırdım fırçayı. Sağ elimle boyadım göz kapaklarımı. Gözümün yaşı sildi, ben boyadım. Çok yaşadı inadım!
Saçlarımı nefret ettiğim bir saç modeliyle şekillendirdim. Topuz yaptım. Aynaya hangi ara takılı kaldıysam gırtlağımla göğüs boşluğum arası çekildi tüm sinirlerim, hevesim, içimin iç olan malum o yerleri... Taklit ettim sonra yüzünde donuk bir ifade ile allığını hafifçe sürmeye yeltenen kadın tiplemesini. Kahkahalar attım, tam moduna giremedim.
Arkadaşım demişti, şoför gelip alacak seni...
Kapımı açtığımda kırmızı bir halı üzerinde havalana havalana yürüdüm.
Çok kasıldım. Anlatamam görmeniz lazımdı, çok fenaydım! Adımlarıma bakakaldım. Adımlarım son adımdı. Halının rengi de çok tanıdıktı.
Sonra...
Nereye götürüldüğümü bilmeden. ''Gidelim şoför bey'' dedim.
Gece, üstümdeki siyah elbisenin dekoltelerinde gizliydi artık.
Gidelim dedim. Çünkü ben hep gitmeliydim...
Boyalarım akınca, rujum silinince, halı rengini değiştirince döneriz dedim. Kapıyı kapattım!
Bu ve diğer yazıların tüm hakları Yeşim COŞKUN'a aittir. İzinsiz kullanılamaz...
|
|
Bu yazı 1684 kez okunmuş
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|